Türkiye’yi 81 kişilik dev bir lise sınıfı gibi düşünün. En ön sırada oturanlar var… Sürekli parmak kaldıran, her teneffüste müdürün odasına girip çıkan, “hocam ben buradayım” diye bağıran popüler tipler. İstanbul gibi, Ankara gibi, İzmir gibi.
Bir de en arka sırada oturanlar var… Dersi kaynatan, silgi fırlatan, gürültüsü hiç bitmeyen, adı sürekli disipline karışan haylazlar.
Peki ya tam ortadaki o sessiz çocuk?
Ne en önde şov yapar.
Ne en arkada arıza çıkarır.
Sınıfa girersin, orada mı değil mi fark etmezsin bile.
Gürültüsü yoktur, patırtısı yoktur, caka satmaz, havasından geçilmezlik yapmaz.
Ama gel gör ki…
Öğretmenin verdiği her ödevi jilet gibi yapar.
Defteri düzenlidir, kalemi açılıdır.
Kimseye çelme takmaz, kopya çekmez.
Karneler dağıtıldığında bir bakarsın, en öndeki o çok konuşanları bile sollamış, takdir belgesini cebine koymuş, sene sonunda da ülkenin en baba üniversitesini kazanmış!
İşte Uşak, Anadolu sınıfının tam da o orta sırasında oturan vakur delikanlısıdır!
Bakmayın öyle mütevazı durduğuna…
Ege’nin içinden İç Anadolu’ya göz kırpan bu memleket, laf değil iş üretir.
Sanayide bacası tüter; tekstilden deriye, seramikten geri dönüşüme kadar memleketin yükünü omuzlar.
Tarımda toprağına küsmez; tarhanası kaynar, haşhaşı açar, nohudu bereketlenir.
Çünkü mayasında Anadolu insanının o gözü pekliği vardır.
Kapısını çaldın mı “kimsin” demez, sofrasını serer; misafirperverliği kitabında yazar.
Sazının teline vurdu mu, bin yıllık örfü, adeti, ananeyi konuşturur.
Ama sakın “eski kafalı” sanmayın!
Bir kulağı türküdeyse, öbür kulağı çağın sesindedir.
Moderniteye kapısını sonuna kadar açar, yeniliğe ışık hızıyla adapte olur.
Köklerine öyle bir sarılır ki; dünyanın en ünlü saraylarının salonlarını süsleyen, Avrupalı ressamların tablolarına bile konu olan o meşhur Uşak halısını ilmek ilmek sabırla dokur.
Meydana çıktı mı da ata sporu ciriti öyle bir oynar ki; dörtnala koşan atın üzerinde hem yiğitliğini hem de rakibine duyduğu o kadim Anadolu saygısını gösterir.
Zaten tarihine baktığınızda, o sessiz öğrencinin aslında sınıfın en cesur ilklerine imza attığını görürsünüz:
* Türkiye’nin ilk şeker fabrikasını devletin kasasında kuruş yokken, Nuri Şeker’in öncülüğünde halkın bileziğiyle, cebindeki son kuruşla kuran şehirdir!
* Anadolu’nun yarısı henüz gaz lambasıyla aydınlanırken, sokaklarında elektriği ilk yakanvizyonerdir!
* Türkiye’nin ilk çocuk kütüphanesini açan, emeğe saygısıyla ilk toplu iş sözleşmesiniimzalayan öncüdür!
* Kurtuluş Savaşı’nda Yunan Başkomutanı Trikopis’in kılıcını teslim edip esir düştüğü, tarihin akışını değiştiren o mühürdür!
Velhasıl…
Karun’un hazinesini bağrında saklar, Ulubey Kanyonu’yla dünyaya meydan okur ama yine de “ben yaptım” diye böbürlenmez.
Ne ön sıranın şımarığıdır Uşak, ne arka sıranın haylazı.
O, orta sırada sessizce oturan…
Ödevini tıkır tıkır yapan…
Günü geldiğinde de herkesi kendine hayran bırakan o memleket evladıdır.