Uşak Merkez'e 11 km’dir. Doğusunda Arazi, Güneyi'nde Dağdemirler, Güneydoğusunda: Bağbaşı Köyü ve merkez Dağyenice köyü, Güney Batısında: Belkaya (Kürt) köyü, Kuzeyi: Orman ve yaylak alanlardır. Yukarıda adı yazılı olan köylerin sınırları ile çevrilidir.
Hüseyin GÜNGÖR: 1934 Doğ. Osman oğlu- Kadirlerden çobanlık ve rençberlik yapmıştır. Yakın tarihlere kadar Tabak Esnafı olarak kendi dükkanında çalışıyordu. Anlatmıştır: Babamban üç yaşında iken ölmüştür. Annem Elif otuz yaş civarındadır. Hiç evlenmedi. Benim büyüğüm Murat abimi on altı yaşında iken evlendirmiştir. İki oğlan bir kız üç kardeştik. Ben babamı hiç hatırlamıyorum. Askere gitmeden önce evlenmiştir. Üç çocuğu olmuştur. 17 yıl askerlik hayatında cepheden, Cephe’ye sürülüp, Süveyş’te İngilizlere esir düşmüştür. İngilizler çukurlar kazarak Türk esirleri sıraya koyup, yüzer, yüzer tarayarak cesetlerini çukurlara atarak gömmüşlerdir. Tam babamgile sıra gelince bir habercinin uyarısı ile 10 kişilik gurubu öldürmeyip, kenara almışlardır. Kurtulanlardan biriside babam Osman’dır. Köye geldiğinde karısının öldüğünü öğreniyor. Annem küçük bir kız iken, babam kaçırarak, zor kullanarak evleniyor. Eş, dost, hısım, akraba araya giriyorlar. Vazgeç kızın yaşı küçük, sen yaşına uygun birisiyle evlen diyorlar. Babam ısrar ediyor. "Eğer ben yaşıma uygun bir kadın ile evlenirsem nesebim yok olur. Onun için bu kızı kaçırdım!, diyor. Köylüler neticede anlayış gösteriyorlar. Annem üç çocuk doğuruyor. 1. Abim Murat, 2. Kız ölüyor- 3. Ben Hüseyin üç yaşımda iken babam ölmüştür. O sırada 14 yaşında olan abim bizi, yalınayak dağdan odun kesip, sata-sata, tarlada, harmanda çalışa-çalışa, bakarak büyüttü. On beş yaşımda Yavuklu oldum. On altı yaşımda evlendim. O zamanlar ayakkabı yoktu. Bulan çarık giyiyordu. Bulamayan yalın ayak dolaşıyordu. Çalışarak kazandığım para ile kendime bir çift çizme aldım. Lastik olan çizmeler simsiyah parlaktı. Düğünümde bu çizmeleri giydiğim zaman herkes hayran, hayran bakıyordu. O seneler köylerde çizmeyle damat (güvey) olmak moda oldu.
Anlatan: Hüseyin GÜNGÖR - 1934 Dog. Mrkz Yaşamışlar Köyünden.
GEÇİM KAYNAKLARI
Bizim köy günümüzde 30 haneli küçük bir köydür. Şu tarihlerde 15 (on beş) evde durulmaktadır. (2012 yılı) yarısı şehre göç etmişlerdir. Kurulduğundan bu yana, hayvancılık hep ön plana çıkıyordu. Elli, atmış yıl öncesine kadar köye 6-8 (altı, sekiz km ötede "Çamırak mevkiinde Üçoluk, taş oluk denen yerlerde "sayalar" vardı. (Hayvan ağılı) 26. Senede (yirmi altı) Sayalar'da hayvancılık yaptım. Üç oğlan, bir kız olmak üzere (6) altı kişiydik. Abim Murat 65 sene önce öldü. Bugünkü Uşak'ta Kasapcılık yapanlar abimin oğlanlarıdır. (Aşkın ve Coşkun GÜNGÖR Küçük olan.) 60-70 yıl önce okul yoktu. İnsanlar cahildi. Çift Karasaban ile sürülüyordu. Çoğunlukla köylüler giydiklerini kendileri imal ediyorlardı. O günkü şartlarda büyük ve küçükbaş hayvan üretimi rekor seviyede idi. Hayvanların yününden, kılından, derisinden, çorap, çarık, kazak, fanila, örmeden, depme pantalon, Kayış, Torba, çanta, yapılıyordu. Süt ürünleri: Yoğurt, peynir, Norcuk, tereyağı bol oluyordu.
Karahallı basmasından kadınlar göynek, fistanı kendileri dikerlerdi. Ellerinde kirman hep yün eğirirler, eğirdikleri ipleri şişlerle örerlerdi. Hasır, çul, kilim dokunuyordu.
Köyümüzde misafir odaları vardı. Dağ köylerden pazara eşek sırtında gidilirdi. Gelen misafirler en iyi şekilde ağırlanırlardı. Dağ köylerinden pazara giden: Comburt, BALTALI, Y. KARACA HİSAR, MUNAMAK köylü! Bizim odalarda kalırlardı. Şuanda sahsıma ait Karma Organize sanayii bölgesinde, bir deri Fabrikası olup, kendi oğlanlarım tarafından çalıştırılıyor. Anlatan Hüseyin Güngör 1934 Doğ.