(ÖZEL HABER) - “Bu şehir kime ait?” sorusu, son yıllarda Uşak’ta giderek daha sık dillendiriliyor. Aynı sokaklardan geçen ama birbirine değmeden yaşayan insanlar, kentin yalnızca fiziki değil, duygusal olarak da değiştiğini gösteriyor. Bu durum, yalnızca Uşak’a özgü değil; ancak küçük şehirlerde etkisi daha derin hissediliyor.
Değişen Nüfus, Dönüşen Mahalleler
Uşak’ta son yıllarda artan iç göç, öğrenci nüfusu ve geçici yerleşimler, mahalle kültürünü zayıflatan temel unsurlar arasında yer alıyor. Bir zamanlar komşuluk ilişkileriyle anılan sokaklar, bugün daha geçici ve anonim bir yapıya bürünmüş durumda. Aidiyet, yalnızca bir yerde yaşamakla değil; o şehirde söz sahibi olmakla güçleniyor. Uşak’ta özellikle genç nüfusun kendini kente ait hissetmemesi, “ilk fırsatta gitme” eğilimini artırıyor. Bu kopuş, şehirle kurulan gönül bağını da zedeliyor.
Gençler Ne Diyor?
Gençler, Uşak’ta sosyal alanların sınırlı olduğunu, karar süreçlerine dahil edilmediklerini ve şehirle bağ kurabilecekleri ortak zeminlerin giderek azaldığını dile getiriyor. “Bu şehir bizim mi?” sorusu, tam da bu noktada anlam kazanıyor. Kent aidiyetinin yalnızca parklar, yollar veya binalarla sınırlı olmadığı kültür-sanat faaliyetleri, katılımcı yerel yönetim anlayışı ve ortak hafıza çalışmaları, şehirle kurulan bağı güçlendiren temel unsurlar arasında gösteriliyor.
Uşak’ta Ortak Hafıza Yeniden Kurulabilir mi?
Kent Belleği çalışmaları, yerel kültür projeleri ve mahalle ölçekli sosyal etkinlikler, Uşak’ta aidiyet duygusunun yeniden inşa edilmesi için önemli fırsatlar sunuyor. Ancak bu sürecin, yalnızca kurumlarla değil; kentte yaşayan herkesle birlikte yürütülmesi gerekiyor. “Bu şehir kime ait?” sorusunun net bir yanıtı yok. Ancak cevap, kentin kapılarını kime açtığında değil; söz hakkını kiminle paylaştığında gizli. Uşak’ın geleceği de bu ortaklıkta şekillenecek.